لانگ شات افغانی؛ ریاست جمهوری یا یک شغل دیگر

 منبع: نیویورک تایمز

برگردان: حمیدحسینی

 جدای از رقابت های بزرگ و نامزدهای مطرح، چندین نفر دیگر هم که کمتر شناخته شده هستند در انتخابات روز پنج شنبه افغانستان شرکت کرده اند که در میان آن ها دو زن و یک ملای 62 ساله، یک سرایدار و فالبین هم حضور دارند.

اکثریت این افراد یک صدم آرا را نیز به دست نخواهند آورد، اما با آن هم شرکت این افراد باعث می شود که حامد کرزی که علاقمند شرکت در ریاست جمهوری است، از چانس بیشتری نسبت به انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در پنج سال گذشته برخوردار شود. در آن انتخابات 18 نامزد شرکت کرده بودند، در این انتخابات 41 نفر نام نویسی کرده اند.

برخی از تحلیل گران سیاسی، تعداد زیاد نامزدان را به تازگی و غیرمعمول بودن انتخابات در افغانستان نسبت می دهند. دیگران به این نظرند که این یک خصوصیت ویژه هر  مرد و زن افغانی است که فکر می کند می تواند یک شاه و یا ملکه باشد. اما احساس نامزدها و تعداد زیادی از طرف های سیاسی درگیر در انتخابات، داستان دیگری می گویند: افغان ها بسیار زیاد سیاسی اند و یک بازی هوشمندانه را به خاطر تمام دلایل آن بازی می کنند.

ریچارد هالبروک؛ فرستاده ویژه امریکا به افغانستان طی دیداری جدید از کابل گفت که افغان ها واقعا در سیاست خوب اند، آن ها ممکن است فقیر و سوادشان پایین باشد، اما سیاست در خون شان است."

انتخابات ریاست جمهوری افغانستان بی شبهه امری به سمت پیش  است.

به گفته ی برخی از نامزدان ریاست جمهوری و یا معاونان آن ها، کم از کم شش نامزد انتخابات و معاونان شان در هفته های اخیر، از رقابت ها خارج شده اند و حمایت خود را از یکی از نامزدهای پیشرو اعلام داشته اند. آن ها در عوض این کار یا پول دریافت داشته اند و یا امیدوارند برای این حمایت، چیزهایی به دست بیاورند.

حاجی غلام محمد ریگی؛ 62 ساله، یک روحانی بلندرتبه از ولایت جنوب غربی نیمروز، که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کرده می گوید معاون دوم و مسوول مبارزات انتخاباتی اش به خاطر حمایت از کرزی از رقابت ها کنار رفته اند و آن ها به وی گفتند که 200 هزار دالر می تواند برای خودش بگیرد، اما غلام محمد می گوید که من گفتم، رای خودم را نمی فروشم."

معین الدین الفتی؛ یکی از نامزدان در کابل که برای ثبت نام معاون جدیدی درآخرین روزهای مبارزات انتخاباتی مراجعه کرده  می گوید:" به احتمال قریب به یقین آن ها پول گرفته اند، اما من نمی دانم."

وی که دو معاونش با حمایت از کرزی از وی بریدند، گفت وی تقاضای دریافت پول در صورت خارج شدن از رقابت رها را رد کرده است. اما وی روی چیز دیگری شرط می بندد. وی می گوید:" اگر من رای زیادی بیاورم، آن وقت، هر کسی که می خواهد رییس جمهور شود، مجبور است که به من شغلی بدهد چرا که حامیان من وی را رها نخواهند کرد." وی می افزاید:"  اگر من بیشتر از یک ملیون رای به دست بیاورم، آن ها به من پست خوبی مانند وزارت یا ولایت می دهند."

همه از وقایع مشابه در گذشته خبر دارند، عبدالحسیب آرین، مردی است که بعد از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری در سال 2004 رییس پولیس ناحیه یی از کابل شد، و حالا امسال باز در انتخابات شرکت کرده است. تنها نامزد زن در رقابت های سال 2004، داکتر مسعوده جلال، در کابینه آقای کرزی، وزیر شد.

 سید مسعود، استاد اقتصاد دانشگاه کابل با انتقاد از شمار زیاد نامزدان می گوید که این تعداد تنها باعث سرگردانی رای دهنده گان می شود.

وی می گوید هر کس حق دارد که نامزد شود، اما افغانستان فقیرترین کشور روی دنیاست و این همه کاندید، بخشی از یک فکاهی است."

وی می گوید که نامزدها، به سه کته گوری تقسیم می شوند: ده تای اول که واقعا قدرت لازم برای وارد شدن به رقابت ها را دارند، 15 تای دیگر که برای به دست آوردن پست و یا پول وارد رقابت ها شده اند و 16 تای باقی مانده که فقط می خواهند صاحب نام و نشانی شوند.

وی در مورد گروه سوم می افزاید:" آن ها فقط می خواهند که عکس هایشان منتشر شود، در رادیو و تلویزیون ظاهر شوند و از زندگی یک نواخت شان تا حدی برآیند."

وی می گوید برخی از نامزدان آن قدر بی سواد بودند که وقتی در تلویزیون مصاحبه داشتند، هیچ برنامه یا سیاستی ارایه نکردند و فقط سبب خنده مردم شدند. یک گزارشگر تلویزیونی به وی گفته است که بینندگانش بعد از مصاحبه یک کاندیدا به وی زنگ زده و پرسیده اند که آیا این برنامه واقعی بود یا فکاهی.

با آن هم، شماری از نامزدها، آرزویی خالص برای آوردن تغییر در کشورشان بیان کرده اند. و مانند بسیاری از افغان ها آن ها به صورت غیر طبیعی زندگی کرده و اغلب زندگی تراژیکی داشته اند. دو نامزد در بین نیمی از مصاحبه هایی داشته اند وقتی در مورد سختی هایی که بر آن ها رفته صحبت می کردند اشک ریخته اند.

سنگین محمد رحیمی؛ 56 ساله، دگروال متقاعد نیروی هوایی که با بایسکل در اطراف پایتخت کمپاین می کند آن چنان فقیر است که وی و همسرش به عنوان سرایدار صاحب خانه شان کار می کنند. این مرد به آن ها دو اطاق کرایه داده است.

با آن هم وی تصمیم گرفت که یک هزار دالر پس انداز کند و وارد رقابت ها شود و یک هزار امضای لازم را نیز پیدا کند.

وی می گوید:" برای مدتی طولانی، ما دولتی نداشتیم که بتواند مشکلات مردم افغانستان را حل کند. مردم خانه ندارند، راهی برای پرداخت اجاره ندارند، مردم می خواهند برای کار به خارج بروند و در راه می میرند یا در کشورهای خارجی بازداشت می شوند."

وی می افزاید:" اما هیچ عذری برای این که کشور روی پای خودش ایستاد شود وجود ندارد. به این علت من تصمیم گرفته ام تا رییس جمهور افغانستان شوم."

به گفته وی، دوستانش در نیروی هوایی پول هایشان را روی هم گذاشته اند تا هزینه نشر تصاویر کمپاین وی را بپردازند و وی را به ولایات مختلف دعوت کنند. وی هنگامی که مصروف کمپاین در شمال بود توسط یک افسر ارتش که قبول نمی کرد که وی یک کاندید واقعی است بازداشت شد. در رویداد دیگری، یک تاجر وی را با گدا اشتباه گرفت، وی را دور کرده و گفت که خدا خودش به تو کمک کند.

دو نامزد زن می گویند که آن ها خواهان به دست آوردن حقوق زنان اند. اما دکتر فروزان فنا 40 ساله و داکتر جراح استخوان، در تصاویر خود از عکس های شوهرش دکتر عبدالرحمان استفاده کرده است که در سال 2002 وقتی که وزیر هوانوردی ملکی بود به قتل رسید.

وی می گوید آن هایی که پشت قتل شوهرش بودند هنوز در قدرت اند و وی تهدیدهایی از زمان وارد شدن به رقابت ها دریافت کرده است.

آقای الفتی که نامزدی از کابل است، ایده ی خاص خود را در مورد این که چرا این همه نفر وارد رقابت ها شده اند دارد. وی می گوید:" هر نامزدی از یک مکان متفاوت می آید، اما آن ها با یک  احساس می آیند: مردم بیکارند، کشاورزان چیزی برای کشت ندارند و این احساسات است که یک کاندیدا را به واردن شدن به رقابت ها می کشاند."

وی می گوید:" کرزی در حقیقت رییس جمهور است اما هیچ کاری برای ما انجام نداده، و این باعث می شود که احساس کنیم برخیزیم و دست به کاری برای مردم مان بزنیم. ما نمی خواهیم که بچه هایمان زیر یک سقف کثیف بنشینند؛ ما چیز بهتری می خواهیم."

وی می افزاید:"در مورد خودم، ناکامی چیز مهمی نیست بلکه، نامرد بودن یک مساله مهم است."